Meivakantie in Lenneplätze

Eindelijk was dan de tweede zaterdag van de meivakantie aangebroken en gaan we op vakantie naar Duitsland, naar Lenneplätze, een klein plaatsje onder de vleugels van Winterberg. Op zoek naar een hotel vonden we daar een vakantiewoning gekoppeld aan het berghotel Wieseman, waar we een week in mochten verblijven. De vakantiewoning ligt midden in de bergen met een fantastisch uitzicht. Het plaatsje Lenneplätze kent slechts enkele huizen en heel veel speelruimte waar Bert en Alex ongestoord avonturen kunnen beleven.

Na uitgepakt te hebben besluiten we eens rond te kijken en al gauw zijn we uit het plaatsje gewandeld, de berg af. Bert had zijn boek over ‘survival’ meegenomen en probeerde dat overal toe te passen. Alex huppelde vrolijk naar beneden, maar had nog niet door dat hij straks ook weer omhoog zou moeten 😉

Maar zodra er écht geklommen mocht worden, zijn ze allebei van de partij, want dat is natuurlijk pas leuk!

De volgende dag bezoeken we de voormalige mijnen in Ramsbeck. Met een treintje worden we 1,5 kilometer in de berg geleid en uiteindelijk zijn we 300 meter onder het oppervlak van de berg. Het treinritje duurde zo’n 10 minuten; dat wil zeggen, toen we de complete rit hadden gehad. De eerste keer gingen we zo’n kilometer de berg in en reden toen weer terug. Iets met de besturing, maar wat is ons nooit helemaal duidelijk geworden. Een kwartiertje wachten gingen we nog een keer, in dezelfde trein, nu kennelijk zonder problemen…. Daarna worden we rondgeleid in de mijngangen waar tot 1974 nog mijnbouw is gepleegd voor zink en lood. De gangen zijn soms behoorlijk laag en er ligt overal een hoop stof/grond. De verplichte helmen en stofjassen zijn dan ook geen overbodigheid.

Bij de mijnen is ook een klein museum ingericht met vooral grote voertuigen die erbij hoorden, treinen, graaf- en boormachines. Zowaar ook een plek waar de jongens aan de machines mochten komen en soms ook erin klimmen! Eenmaal thuis was het tijd om wat te chillen. Bert met een boek en Alex met het vtech computertje, op de heerlijke schommelleesstoelen, een van de weinige keren dat ze die konden bemachtigen 😉

De volgende dag gingen we naar Bad Berleburg, naar het slot Berleburg. Hoewel de rit ernaartoe prachtig was, viel het nog niet mee om het slot te vinden, zelfs mét het adres. Ergens halverwege het dorpje stond het slot aangegeven, maar daarna niet meer. Geparkeerd bij wat het slot leek, was het wel even zoeken naar de voorkant waar we in kunnen. Het bleek dat je alleen met een gids er in kon en met wat onduidelijkheid over wanneer nu de volgende tour ging en of de vorige nu wel geweest was, hebben we ruim een half uur doorgebracht op de binnenplaats.

Eenmaal binnen kregen we samen met twee Amerikaans/Duitse toeristen een Engelse rondleiding, eigenlijk wel een luxe. In het kasteel waren veel zaken niet authentiek ingericht, zoals ridderuitrustingen, hoewel ze daar nooit hadden gevochten en de rijtuigen in de eetzaal. De rondleiding was niet minder plezierig erom. De burgt wordt momenteel nog bewoond door twee families en er blijkt nog een connectie te zijn met het Nederlandse koningshuis en in een van de vertrekken stond een foto van Prins Willem-Alexander bij een visuitje met de burgteigenaren.

‘s Middags terug besloten we nog om een kleine wandeling te maken, naar de Kahlen Asten, met 842 meter de hoogste berg in dit gebied. Ons huisje is slechts op 1,5 kilometer afstand en slechts een kleine 100 meter lager, dus goed te doen. Het weer is niet geweldig, met wat mist en een behoorlijk koude wind. Het is slechts 4 graden en dat was niet helemaal wat we verwacht hadden voor onze meivakantie. De wandeling ernaartoe is een heel klein stukje van de Rothaarsteig, een wandelpad van 154 km van Brilon naar Dillenburg en herkenbaar aan het teken:

Het stukje vanaf Lenneplätze naar de Kahlen Asten loopt langs een steil bosweggetje, duidelijk een plek waar na regenval een natuurlijk afwateringskanaal is. Het is nu droog en best een avontuurlijk weggetje, helemaal geweldig voor de mannen.

Eenmaal boven had het uitzicht indrukwekkend ver kunnen zijn, helaas maakt de mist het alleen maar indrukwekkend 😉 De kou maakt dat we snel het restaurant op de top ingaan, waar Bert geniet van een heerlijke erwtensoep, helemaal passend bij het weer.  En daarna weer terug, waar Bert en Alex, die geen last van de kou hebben, van alles vinden om mee te spelen.

De volgende dag was het zowaar nóg mistiger en kon je vanuit het huisje nog geen 20 meter ver kijken en leek het net alsof we niet in de bergen zaten. Bert ging even buiten spelen maar had moeite om het huisje terug te vinden. Martin en Alex besloten dat het te koud was buiten en bleven een dagje relaxen. Bert en mama wilden toch eruit en hebben een rondwandeling van zo’n 6 km gemaakt met een stukje Rothaarsteig, dan afbuigen richting het Lennedal, over een hele jonge Lenne en dan weer terug naar huis. Bovenop de berg is het supermistig, maar ietsje lager valt het allemaal best mee en met flink doorstappen is de kou ook niet zo erg.

Eenmaal thuis is de mist wat opgetrokken, genoeg om Bert en Alex nog even naar buiten te sturen om wat te spelen. Er is een speeltuintje en hectares aan gras op de bergen om op te rennen. Er staat een soort hut van takken, achtergelaten door vorige gasten, waar Bert graag in speelt.

‘s Avonds eten we in het hotel, horende bij ons vakantiehuisje. Papa eet asperges en mama eet een forel, een van de specialiteiten. Bert gaat voor frietjes met kip en Alex eet een pannenkoek. Zo lekker hebben we nog niet gegeten en wat een luxe dat we na het toetje alleen maar een paar meter naar huis hoeven lopen 🙂

Nog maar twee daagjes vakantie te gaan, het gaat veel te snel! De volgende dag is het wederom mistig, al is het ietsje minder dan de afgelopen dagen. We besluiten toch maar op stap te gaan naar Willingen waar een dier- en vrijetijdspark is. Het is een rare mengeling van wat levende dieren, een soort sprookjesbos en een ‘dinopark’ met dinosauruspoppen. Er is ook een roofvogelshow, prachtig gesitueerd boven op de berg met een weids uitzicht.

Het curiseum

Het is waterkoud en al gauw zijn we meer dan koud door de mist met amper 4 graden. We hebben het al vrij snel gezien en stappen in de warme auto terug naar huis om onderweg te stoppen bij het Curioseum, een museum met van alles en nog wat, vergelijkbaar met de juttersmusea op Texel.

En dan is onze laatste dag aangebroken. Eindelijk een dag met wat minder mist en met 5 graden is het al best warm. Na een mislukte tocht langs een glasblazer (was niet wat we dachten) en het poppenmuseum (niet te vinden) en een kunstsmid (per ongeluk gevonden, mooie spullen!), gaan we naar de Panoramabrücke bij de Bobbahn van Winterberg, om de hoek dus. De Panoramabrug is 400 meter lang met onderweg allerlei klimelementen, nog hoger boven de brug, naast de brug of onder de brug. Natuurlijk doen de jongens hier graag aan mee!

Aan het einde van de brug is er een glijbaan van 40 meter lang, die alleen Bert aandurft. Mama, papa en Alex nemen de trap. Daarna volgt het NaturErlebnispfad. Een kleine wandeling door de bossen met onderweg allerlei wetenswaardigheden over de dieren en planten. Onderweg een paar mooie stopmomenten en tijd voor een familiefoto. Zoek de 4 verschillen!

‘s Avonds gaan Bert en mama nog een laatste avondwandeling maken. Terug de Kahlen Asten op. Nu met beter weer is het zicht inderdaad indrukwekkend ver. Samen zoeken we naar de Lennequelle, waar de Lenne ontspringt, de hoogste bron in Nordrhein-Westfalen.

De volgende dag is dan de vakantie voorbij en gaan we weer naar huis. Bert en Alex zijn verdrietig over het vertrek. Samen hebben ze genoten van het ongestoord buiten kunnen spelen en de avonturen die ze hebben beleefd. Het weer heeft niet meegespeeld en gemaakt dat we minder konden doen dan we hadden willen doen, maar we hebben zeker genoten!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *